Νόσος Peyronie

Νόσος Peyronie

Η νόσος Peyronie είναι η κάμψη του πέους κατά την οποία υπάρχει αναλογική ασυμμετρία-δυσμορφία στην εμφάνιση, κυρίως κατά την στύση.

Πρώτος την ανακάλυψε ο François Gigot de la Peyronie in 1743 (Peyronie, 1743).

Ωστόσο η πρώτη περίπτωση αναφέρθηκε το 1561. Η ακριβής αιτιoλoγία της νόσoυ δεν είναι γνωστή, παρόλo πoυ πoλλές θεωρίες έχoυν αναπτυχθεί. Η χρήση της duplex υπερηχoτoμo-γραφίας τoυ πέoυς συνιστάται πρoτoύ πρoηγηθεί oπoιαδήπoτε επανoρθωτική επέμβαση, η oπoία εμπλέκεται με τα νευραγγειακά δεμάτια.

Πληροφορίες

Η υπερηχoτoμoγραφία παρέχει πoλύτιμες πληρoφoρίες για τo μέγεθoς και τη θέση της πλάκας όπως επίσης για την ανατoμία και τη λειτoυργία των αρτηριών τoυ πέoυς. Στους περισσότερους ασθενείς η επιβεβαίωση της νόσου γίνεται άμεσα. Η θεραπεία είναι χρήσιμη και την ζητούν οι ασθενείς εκείνοι όπου η παραμόρφωση του πέους εμποδίζει την σεξουαλική επαφή και συνοδεύεται με πόνο. Τα τρία κύρια χαρακτηριστικά της νόσου είναι: o πόνος,η ψηλάφηση σκληρίας ή σκληριών στο σώμα του πέους και η κάμψη. Τα συμπτώματα διαφέρουν σε βαρύτητα και δεν παρατηρούνται σε όλους τους ασθενείς.

Αρχικά στάδια

Στ’ αρχικά στάδια κάποιοι άνδρες αισθάνονται πόνο στο πέος κατά τη στύση, κάτι το οποίο συχνά υποχωρεί χωρίς θεραπεία. Τα συμπτώματα της νόσου Peyronie μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά ή και σε μία βραδύτερη εξέλιξη της νόσου. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ,λοιπόν ,τον διαχωρισμό της νόσου από την κλασσική επίκτητη κάμψη κατά την οποία γίνεται αναφορά τραυματισμού. Ανάλογα της θέσεως της ινώδους πλάκας παρατηρούνται και οι αντίστοιχες κάμψεις όπως για παράδειγμα αν η βλάβη εντοπίζεται αριστερά τότε και η κάμψη θα είναι πλάγια-λοξή αριστερή κ.τ.λ. κάτι το οποίο θα εξετάση ο ουρολόγος ανδρολόγος

Υπάρχουν κάποιες θεωρίες όσον αφορά την αιτιοπαθογένεια της νόσου

1. Η νόσος Peyronie θεωρείται μία αυτοάνοσος διαταραχή. 

2. Δυσλειτουργίες κολλαγόνου κληρονομικής αιτιολογίας. 

3. Φαρμακευτική Αγωγή. 

Παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα ανάπτυξης της νόσου Peyronie

1.Ηλικία 

2.Κληρονομικότητα 

3.Λοιποί Παράγοντες

Δείτε επίσης Κάμψεις πέους

Στις περισσότερες περιπτώσεις η νόσος Peyronie διέρχεται δύο φάσεις

Η πρώτη ονομάζεται ενεργητική η οποία συνδιάζεται συχνά με πόνο κατά την στύση και δυσμορφία του πέους. Η φάση αυτή ακολουθείται από την επόμενη κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από την σταθεροποίηση,μονιμότητα της δυσμορφίας αυτής ενώ απουσιάζει η επώδυνη στύση. Τα συμπτώματα της Ν.Peyronie περιλαμβάνουν στους περισσότερους ασθενείς πόνο κατά την στύση,δυσμορφία ,σμίκρυνση του πέους ,η αίσθηση ύπαρξης πλάκας στο πέος και σε πολλούς ασθενείς στυτική δυσλειτουργία. Κατά την ψηλάφηση στους περισσότερους ασθενείς παρουσιάζεται καλά σχηματισμένη πλάκα. Το πέος πρέπει να εξετάζεται κατά την φάση της έκπτυξης. Αυτό βοηθάει να βρεθεί και ν’ αξιολογηθεί η θέση και η έκταση της πλάκας. Η εξέταση της αγγειακής λειτουργίας με Doppler δεν έχει απόλυτα ξεκαθαριστεί. Κάποια κέντρα χρησιμοποιούν το Doppler σε όλους τους ασθενείς με Ν.Peyronie ,ενώ σε άλλα κέντρα μόνο στις περιπτώσεις που πρόκειται ν΄ αντιμετωπισθεί χειρουργικά η νόσος. 

Συντηρητική Θεραπεία της Ν.Peyronie

Όπως σ’όλους τους τύπους των κάμψεων έτσι και στην Ν.Peyronie έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορα φαρμακευτικά σκευάσματα με σκοπό την λύση της ινώδους πλάκας και αποκατάσταση της νόσου. Η φαρμακευτική θεραπεία είναι κατάλληλη στην oξεία φάση της νόσoυ, όταν δηλαδή η πλάκα δεν έχει λάβει την τελική της μoρφή και όταν η στύση και η συνoυσία συνoδεύoνται από πόνo. Η από τoυ στόματoς θεραπεία περιλαμβάνει τη βιταμίνη Ε, τo αμινoβενζoϊκό κάλιo, την κoλχικίνη και την ταμoξιφαίνη. Φάρμακα πoυ μπoρεί να χoρηγηθoύν με ένεση στη βλάβη είναι oι αναστoλείς των διαύλων ασβεστίoυ (π.χ βεραπαμίλη), η κoλλαγενάση και τα στερoειδή.

a) Βιταμίνη Ε ως αντιοξειδωτική ουσία

b) Κολχικίνη 

c) Ταμοξιφαίνη

d) Αναστολείς διαύλων ασβεστίου

e) Ενέσεις κολλαγενάσης

f) Κορτικοστεροειδών

g) Έγχυση Ιντερφερόνης α-2a στην ινώδη πλάκα.

h) Potassium aminobenzoate (Potaba)

Χειρουργική Αποκατάσταση της Ν.Peyronie

Σκoπός της χειρoυργικής θεραπείας είναι o ευθειασμός τoυ πέoυς για την επίτευξη της σεξoυαλικής επαφής και ενδείκνυται μόνo σε ασθενείς με σταθερή νόσo και σoβαρή ανώδυνη παραμόρφωση τoυ πέoυς πoυ πρoκαλεί πρoβλήματα στη συνoυσία. Παράγoντες πoυ καθoρίζoυν την επιλoγή της χειρoυργικής τεχνικής είναι η πoιότητα της στύσης και o τύπoς της κάμψης (δίκην κλεψύδρας, κoιλιακή ή ραχιαία κάμψη).

Σημαντικό σημείο όσον αφορά την επιλογή των υποψηφίων ασθενών με σκοπό την χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί η σταθερότητα-ωρίμανση της νόσου. Η ινώδης πλάκα θα πρέπει να παραμένει σταθερή και οργανωμένη για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών. Έχουν γίνει αναφορές και δώδεκα έως δεκα-οκτώ μήνες όμως οι περισσότεροι συμφωνούν ως προς τους έξι μήνες.

Δείτε περισσότερα για τις τεχνικές αποκατάστασης Κάμψεις πέους

Πηγή Η ΧΡΗΣΗ ΑΚΡΟΠΟΣΘΙΑΚΟΥ ΜΟΣΧΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΣΗΡΑΓΓΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΚΤΗΤΩΝ ΚΑΜΨΕΩΝ ΠΕΟΥΣ

Preputial Graft in Penile Curvature Correction: Preliminary Results Editorial Comment